آستیگماتیسمِ آسفالتِ روده

نمایشگاه تصویرسازی «سِد مِتّی»- گالری مهروا- فروردین 1393

بالاخره باید روزی برسد که باور داشته باشیم طراحی پایه ی هنرهای تجسمی است. اما ارزش طراحی تنها به دلیل پایه بودنش نیست. طراحی خودش یک ساختمان کامل است. ساختمانی که اثری کامل را می آفریند. تنها موسیقی پس زمینه نیست، تنها برای ورق زدن نیست. می شود آن را قاب کرد و به عنوانِ اثری مستقل نگاهش کرد.

در کار و زندگی مهدی فاطمی نسب طراحی همین نقش را دارد. طرح زدن برای او نه تنها یک فعایت هنری است، بلکه گفتگو با خودش است. از سال هشتاد و یک که او را دیدم، که روی زمین دانشگاه نشسته بود تا همین امروز، هر وقت که از حرف زدن خسته می شود طراحی می کند. در اتوبوس، کافی شاپ، ساعت های پِرت و پیکِ سربازی، وقتی دیگران مشغول صحبت کردن هستند، در تمام این اوقات دفتری که همیشه همراهش هست و مدادها و ماژیک ها و خودکارهایی که همیشه روی دفترهایش را خط خطی می کنند، همیشه بجای او حرف زده اند. پرکاری رمزِ موفقیتِ اوست. نه ذهن اش و نه دستش هیچ وقت از طرح زدن دست نکشیده اند و خشک نشده اند. ممکن است شما شبی را با او بگذرانید و کلی با او مکالمه داشته باشید. بروید تا چای بریزید یا به دستشویی بروید و وقتی برگردید می بینید که یک صفحه از دفترش را با یک کاراکتر یا یک طرح یا یک شکلِ عجیب و غریب پر شده است.