رویای قلم

نمایشگاه خط-نقاشی احمد محمد پور- مهرماه 1394- گالری والی

بعضی از خوشنویس‌ها به آن «خطاطی الوان» می‌گویند. یعنی اسلوب کلی هما خوشنویسی‌ است، اما تنها مواد مورد استفاده‌ی هنرمند، قلم و کاغذ و دوات نیست. او این آزادی را دارد که روی بوم و با ابزار دیگری غیر از قلم نی و غیر از مرکب سنتی کار کند. این شیوه را خط- نقاشی می‌گویند و آن را از نقاشی-خط (که اصالت و با دید نقاشانه است) متمایز می‌دانند.
معمولا در این شیوه هنرمند به قالب سیاه مشق روی می‌آورد که قالبی آزاد تر از چلیپا و سطر نویسی‌است و او می‌تواند قدرت قلم خود را در بداهه نویسی بیازماید و به نمایش بگذارد. احمد محمد پور از جمله هنرمندان این شیوه است که توانسته در پدیده بداهه نویسی از شگردهای خوشنویسی سنتی فارسی‌ بهره بگیرد. ضمن اینکه او سعی دارد با استفاده از فضاهای ایجاد شده مخاطب را در گیر نوعی نگرش احساسی عرفانی کرد.
محمدپور برای خط-نقاشی رسالتی قائل است که آن را بالاتر از فضای سنتی خوشنویسی می‌داند، به این معنی که هنرمند باید چند بال برای حرکت داشته باشه، هم نقاشی را خوب درک کرده باشد و هم خوشنویسی بداند. او می‌گوید آن‌هایی که در این عرصه خوشنویسی را خوب درک نکرده باشند، آن لذتی که باید را نمی‌برند.
محمد‌پور در چهارمین نمایشگاه خط-نقاشی‌اش که در گالری والی برگزار شد، تابلوهایی در قالب سیاه‌مشق نوشته است. او درگیر استقلال سیاه مشق است. استقلال سیاه مشق از آموزه‌های میرزا غلامرضا اصفهانی، خوشنویس بزرگِ دوره‌ی قاجار است. محمدپور با اشاره به این آموزه‌ها می‌گوید میرزاغلامرضا می‌خواست بگوید رسالتِ خوشنویس بعد از سی سال کار، فقط رساندن مفهوم شعر نیست، من می‌توانم حتی بدون خوانش شعر با چهار تا کلمه هم یک قطعه بسازم. یعنی او به این سیاه مشق استقلال داده و گفته رسالت من فقط ادبیات نیست.