پامنار

مهدی وثوق نیا
بهمن ماه 1394
گالری راه ابریشم


وقتی مهدی وثوق نیا در تعطیلات نوروزی به پامنار میرود و طبع عادت پرسه زنی عکاسانه اش این محله را مورد مطالعه قرار می دهد. او با این مسئله روبرو می‌شود که پامنار در وضعیت منحصر به فردی قرار دارد. چیزی بین از دست رفتن و بازسازی شدن بر آنجا حکم فرماست که درحالِ تغییر شکل این محله است. اما این وضعیت آنقدر پارادوکسیکال است که هنرمند و مخاطب را وامی‌دارد تا درباره‌ی آن اندیشه کنند و پامنار زیسته شده و پامنار درحالِ تغییر را در کنار هم ببیند. این دو از هم جدا و حتی کنار هم نیستند، بلکه در دل هم اتفاق می‌افتند. 




  Cityscape یا عکاسیِ مناظر شهری, بازنمایی هنرمندانه ی جلوههای فیزیکی شهر است که تاکید آن بیشتر بر معماری است تا آدم‌ها. وثوق نیا به چشم‌اندازهای حالِ شهرهای ایران می‌پردازد و در شهرهایی مثل انزلی، مشهد، بیرجند، اصفهان، بندرعباس عکاسی کرده است. مجموعه ی پامنار هم در همین راستا است. نگاهی است به یک مکان شهری. مکانی که زیسته شده، و وثوق نیا آن را به ما نمایش می‌دهد. او پیش از این مجموعه‌ی «انزلی» را در گالری راه ابریشم به نمایش گذاشت.



فرزان سجودی نشانه‎شناس معاصر در یادداشتی باعنوان "شهر: روایت گسست و واپاشی" نوشته‌است: پامنار وثوق نیا دچار گسست است؛ محله‌ی زخم‌های باز است.محله ی تخریب‌های ناتمام است. محله‌ی ردهای باقیمانده از گذشته است. محله نقصان است. ردهای باقیمانده از محله قدیمی دیگر به هیچ ساختار منسجم شهری تعلق ندارند. گسسته، معلق و رها هستند. آن چه در کنارشان شکل گرفته، افزوده های فاقد پیوستگی هستند. از یک سو هیچ پیوستگی با ردهای مانده از گذشته ندارند و از سوی دیگر خود فاقد وحدت و انسجاماند. در نتیجه پامنارِ مجموعه وثوق‌نیا، پامنار لایه های گسسته ی همنشین است که هر نوع توهم کمال و سعادت را در نقصان بزرگی که به تصویر می کشد فرو می‌پاشد.