بلاگ

آرشیو آنلاینِ یک هنرمند

بسیاری از هنرمندان، کیوریتورها و گالری‌ها، اسنادِ یک رویداد، پروژه یا یک نمایشگاه را آرشیو می‌کنند.
در فولدرِ آرشیوِ کامپیوتر، عکس‌ها بیشترین فضا را از آن خود کرده‌اند و به نظر می‌رسد هیچ چیز نتواند جای آن‌ها را بگیرد. اما جایگاه «آرشیو ویدئویی» در هارد‌دیسک‌ها، وبسایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی روز به روز مهمتر و کارآمدتر می‌شود. و بخصوص در حوزه‌ی هنرهای تجسمی که به نوعی حافظه‌ی تصویری بشر است. 



این ماسکِ خیال انگیز؛ درباره ی نمایشگاه نقاشی «میکی ماسک» سمیرا اسکندرفر

وقتی اتفاقی درست پیش روی ما رخ می دهد، چه تلخ باشد و شیرین، چه خاکستری، ابتدا چشم نسبت به وقوع آن واکنش نشان می دهد. عضلات آن منقبض یا منبسط می شوند و این قبض و بسطِ عضلانی در دیگر اندام بدن منتشر می شود و تن حالتی واکنشی به خود می گیرد . چهره ها آفریننده ی شخصیت ها در ذهن تماشاگرها هستند. چرا که تغییرات بوجود آمده در صورت، حاصل نوعِ واکنشِ هر شخصیت به کنش های پیش روی اوست.


تمامِ عمر؛ پرسش های غلط

درباره ی چهار فیلم در سومین روز سینما حقیقت۹۶

آخرین سانسِ یک جشنواره رمقِ زیادی برای تماشا می خواهد و آدم ترجیح می دهد بین پنج سالنِ نمایش دهنده، آنی را انتخاب کند که فیلم های کوتاه تر نمایش می دهد، یا سراغ فیلمی برود که با داستانِ جذاب، تصاویر زیبا و تدوین پر تحرک آدم را بجنباند. اما در سانسِ آخرِ سالنِ یک جشنواره سینما حقیقت فیلمی نمایش داده شد که بعد از حدود بیست دقیقه، آدم ها در گروه های دونفره یا پنج-شش نفره سالن را ترک می کردند. با این حال «تبعیدی» برای من بهترین فیلمِ امروز جشنواره بود و حالا که چهار ساعت و بیست دقیقه از بامداد چهارشنبه می گذرد، هنوز در حال و هوای فیلمی ام که چیزی نزدیک به بیست سال از زندگی یک جوانِ مهاجر برزیلی در فرانسه را تصویر کرد.
اما پیش از ادامه ی بحثِ فیلمِ «تبعیدی» و دلایل تاثیرگذاری اش، باید بگویم ...

چرا اسکورسیزی هنوز شاهکار می‌سازد، اما کیمیایی نمی‌تواند؟!

«مرد ایرلندی» تنها شاهکار اسکورسیزی در سال ۲۰۱۹ نیست؛مستندی که او درباره‌ی «باب دیلن» ساخته را ببینید. این فیلم طوری ساخته شده که
جهانِ باب دیلن را برای ما فاش می‌کند. بعد از تماشای 
Rolling Thunder Revue  شما هم از خودتان خواهیدپرسید: چطور یک فیلم‌ساز
می‌تواند در یک سال دو شاهکار در دو ژانر مختلف خلق کند؟!



خاطراتِ فراموشی؛ درباره‌ی نمایشگاه سمیرا اسکندرفر در گالری سازماناب

ایده‌ی اصلی این نمایشگاه، استفاده از آلبوم عکس‌های کودکی ‌است. حضور انسان در فضاهای آشنای عکاسانه‌ی خاطرات کودکانه‌ی خود. عکس‌ها با همان ابعاد معروف سیزده در هجده بر روی دیوار نمایشگاه نصب شده‌اند. تنها چیزی که به آن‌ها اضافه شده، یک ماسک است که در تمام قاب‌ها بر روی صورت سوژه قرار دارد. 


داستان دو شهر؛ روایت انتقال پایتخت هنری جهان از «پاریس» به «نیویورک»

روزنامه شرق/ شماره 857/سه شنبه 25 اردیبهشت 1386

آنجا پاریس بود; شهری که لقب پایتخت هنری را سال ها پیش تر از فلورانس و دیگر شهر های ایتالیا ربوده بود. همه راه ها به پای برج ایفل ختم می شد. راه هایی که با خود چاپ های ژاپنی و مینیاتورهای ایرانی، تندیس های آفریقایی و نقاب های سرخ پوستان را به آتلیه هنرمندان می رساندند. راه هایی که «ونگوگ»، «ماتیس» و «موندریان» را از هلند ، «پیکاسو»، «دالی»، «بونوئل» و «لورکا» را از اسپانیا، «جاکومتی» را از سویس، «ریورا» را از مکزیک، و بسیاری از هنرمندان را از روسیه، آمریکا، آسیا و بسیاری از نقاط جهان به پاریس کشانده بود.

اما چه شد که در نیمه قرن 21 پاریس جایش را به نیویورک داد و هنرمندان پای در جاده نیویورک گذاشتند تا لغب پایتخت هنری جهان به امریکایی ها برسد؟......


سلطه و ایده؛

 درباره‌ی نمایشگاه «حتی وقتی نمی‌دانیم» کیارنگ علایی در گالری طراحان آزاد

عکس دیگری که شاید دورتر از ایده‌ تشکیل دهنده‌ی مجموعه گرفته شده است، تصویری از صحرایی خلوت و خاکی است؛ در افق آن خطی سبز دیده می‌شود که حاصل رویش گیاه است. جایی که با حضور و غیاب انسان ارتباط محیطی‌ای ندارد. در عکسی دیگر نیز همان دوری از فضای غالب مجموعه دیده می‌شود.




قدم‌های مجازی در گالری های تهران

وقتی در سال ۱۳۹۰ به این فکر افتادم که از راه ساختن ویدیو رویدادهای هنر تجسمی تهران را مستند کنم، بیشتر به آن دوستانم فکر می‌کردم که در شیراز، اصفهان، مشهد، کرمان، گرگان... و یا تورنتو، پاریس، میلان، لندن، نیویورک و ... زندگی می‌کنند و پایشان از گشتن در گالری‌های تهران کوتاه است. دوستانی که تنها از راهِ صفحه های وب و با متن و عکس یا نمایی ۳۶۰ درجه از یک نمایشگاه عکس، نقاشی یا ویدیو-انیستالیشن خبر می‌گیرند و این فاصله آنها را رفته رفته از جریان درحالِ زندگیِ هنر تجسمی دور می‌کند. حال آنکه آن‌ها در همین فضا رشد کرده و حالا از حضور مداوم و گشتن و نفس کشیدن در آن دورند.
با همین دغدغه‌های رفاقت مآبانه چند ویدیو ساختم. اما هرچه پیش‌تر می‌رفتم و بازخوردهای پروژه را آنالیز می‌کردم، با ظرفیت‌های بالا و موثر آن روبرو می‌شدم...

گفتگوی مجله‌ الکترونیکی قاب با مهدی شهسوار

در زمان تحقیق و پیش‌تولید این پروژه به این نتیجه رسیدم که نرمندان هنرمندان هنرهای تجسمی به نسبت دیگران، کمتر حرف می‌زنند [گفته بودم می‌نویسند]، کمتر دیده می‌شوند، کمتر شناخته شده هستند و فعالیت‌های تاثیرگذار و مهمشان در چرخه‌ی پوشش مرسوم رویدادهای هنری جای چندانی ندارد. همین نکات انگیزه‌ام را برای راه‌اندازی و فعالیتی متفاوت و تاثیر گذار در این حوزه بیشتر کرد. و از آنجایی که بچه های تجسمی در همه‌جای دنیا و با هر زبانی که باشند با تصویر بهتر ارتباط برقرار می‌کنندٰ اساس کار را در بستر وب و به صورت چند رسانه‌ای قرار دادم که بتوان با آن یک اتفاق هنری را به صورت مستند پوشش داد.

نوستالژی ابزاری؛ درباره‌ی مجموعه‌ی شعر و عکس «کاش می‌گفتم من زاده‌ی بارانم

عکس و شعر در کنار هم؟ آیا عکس شعر را تکمیل می‌کند؟ یا شعر معنای عکس را گسترش می‌دهد؟ یا همین‌طور کنار هم نشسته‌اند؟ مثل همنشینی یک پوستر تبلیغاتی و زنی خانه‌دار در یک ایستگاه اتوبوس.


هنر معاصر و سریال های اینترنتی

چگونه هنر معاصر از طریق ویدیوهای اینترنتی منتشر می شود

هنر در رسانه‌های تصویری، راه زیادی را از مجموعه‌ی لذت نقاشیِ «باب راث» تا کنون پیموده است. در دهه‌ی گذشته، برنامه‌های مختلف و با شیوه‌های متنوعی هنر معاصر را برای تماشاگرانِ تلویزیون و اینترنت برجسته کرده‌اند. از مستندهای روشنگر و عمیق گرفته تا Reality Shows. بدون توجه به ساختارشان، همه‌ی آن‌ها چشم‌انداز متفاوتی از جهان هنر معاصر را ارائه داده‌اند؛ روشن کردن جهان تاریک هنر معاصر به روش‌های گوناگون.
این جادوی رسانه های جمعی و اینترنت است که هنر را در دسترسِ همه قرار می دهد. برای سفر به نیویورک و دیدار با هنرمندانِ پاریسی فقط لازم از چند حرفِ جادویی را در کامپیوتر یا موبایل خود تایپ کنید. www... و تمام. شما فاصله ها را با سرعتی بیشتر از نور پیموده اید.
در این یادداشت با چند مجموعه و وبسایت اینترنتی که به تولید و انتشار ویدیوهای هنری شهرت دارند به صورت مختصر آشنا می شوید.